Mensen die aan dit syndroom lijden hebben last van eetbuien en stoppen zich vol met voedsel. Sommige hebben dit misschien drie keer per week, anderen drie keer per dag of meer dan wel minder.

Het is niet de honger die deze personen ertoe aanzet om zich vol te stoppen. Het gaat om het eten, niet om de honger te stillen. Men eet ook veel meer dan nodig zou zijn om een hongergevoel te stillen. Daarom wordt Boulimia ook wel een eetverslaving genoemd.

Merk op dat de scheidslijn tussen boulimia en andere eetstoornissen zeer dun is. Soms zijn er maar weinig verschillen op te merken met bijvoorbeeld de Binge Eating Disorder (BED) of andere storingen in het eetgedrag. Je kunt er bij mensen met eetstoornissen niet altijd een etiketje op plakken, soms is het een combinatie van symptomen van verschillende storingen.

Meestal gebeurt dit volstoppen (je kunt het geen eten meer noemen) heimelijk. De aan deze storing lijdende mensen schijnen vaak heel normaal. Als er andere mensen aanwezig zijn zullen de patiënten heel normaal eten, vaak erg gezond; alsof zij de andere mensen duidelijk willen maken dat er niets aan de hand is.

Natuurlijk merkt men het altijd dat er iets niet klopt. Soms zijn de patiënten (veel) dikker dan hun schijnbare eetgedrag kan verklaren. Soms ook hebben ze een figuur dat soms dikker en soms dunner is. Dit komt omdat de patiënt perioden van overmatig eten afwisselt met streng vasten. Het jojo-effekt treedt hier dan in werking.

Ook komt het regelmatig voor dat een patiënt na het volstoppen braken veroorzaakt om al het opgenomen voedsel weer kwijt te raken. Soms doen de mensen dit na iedere maaltijd en zijn ze slank, soms zelfs mager. Ook is het, vaak verslavende, gebruik van laxeermiddelen deze mensen niet vreemd. Maar tussendoor moeten ze zich altijd weer volstoppen.

Het stiekeme van het heimelijke eten valt soms wel op. Treffend is het wel dat de patiënten, net als bij Anorexia, net doen alsof er niets aan de hand is en alles zijn normale gangetje gaat. Dit maakt de patiënt er niet sympathieker op voor de buitenwereld. Deze mensen hebben schijnbaar geen enkel probleem en streven vaak naar perfectie. Dit streven oefent weer een grote druk op hen uit dat weer eetbuien tot gevolg heeft.

Zelfhaat is ook aanwezig; zij walgen vaak van zichzelf en streven naar een perfect gewicht. Dit uit zich dan in extreem sporten en vasten, vaak voor korte periodes van vier tot zes weken omdat dit niet vol te houden is.

Dit gedrag heeft alle symptomen van een verslaving; je kunt dit gedrag bij iedere drugs- en andere verslaafden waarnemen. De verslaafde zelf meent dat niemand het merkt en vindt zichzelf vaak heel slim. Ook word aangeboden hulp met een schouderophalen geweigerd, de patiënt weet vaak niet waar men het over heeft; zij hebben helemaal geen probleem…

De eetbuien zijn een uitlaatklep voor alle -meest zelfveroorzaakte- stress en druk.

Boulimia-patiënten zijn bezeten van de gedachte aan voedsel en plannen dit heimelijke eten dan ook. Zij hebben vaak op vele plaatsen eten verstopt, zoals in kastjes waar niemand snel in zal kijken, bijvoorbeeld bij schoonmaakmiddelen of kasten die zelden gebruikt worden. Ook ligt er in de auto vaak eten verstopt. Op weg naar en terugkomend van het boodschappen doen wordt er dan al rijdend gegeten.

Boulimiapatiënten zijn net als de lijders aan anorexia of orthorexia geobsedeerd door voedsel en zijn hier voortdurend -bewust en onbewust- mee bezig. Altijd in de keuken, altijd bereid een snelle maaltijd of hapjes en snacks te verzorgen, altijd bezig met diëten en afslanken, caloriëntabellen, sport en beweging, enzovoorts. Zij denken ALTIJD aan eten.

Zij zijn verslaafd.