Psychische factoren zijn, zoals gezegd, bijna altijd doorslaggevend.

Beoefent de moeder een ongezond lijngedrag dan zal je zien dat het kind dit ook zal gaan doen.



Kritische opmerkingen over het lichaamsgewicht (“jij zou best een iets aan dat puppy-vet mogen doen”) kunnen aanzetten tot een heftig diëet en fanatieke sportbeoefening, zelfs als deze opmerkingen als grapje bedoelt zijn. De mensen die aan dit syndroom lijden maken over het lichaam geen grappen en nemen ieder woordje serieus.

Het onvermogen om zich te uiten -boosheid, frustratie, angst- is er de oorzaak van dat deze gevoelens in verband worden gebracht met eten. Het ondergaan van emoties uit zich dan in een nieuwe aanval van voedselontzegging.

Tevens kunnen emotionele gebeurtenissen een rol spelen. Als er iemand uit de naaste familie- of vriendenkring overlijdt, of een relatie die wordt verbroken, uit het ouderlijk huis vertrekken, examenvrees, enzovoorts.
Zelfs een zwangerschap kan de basis vormen voor dit probleem.



Het bezoeken van een psychiater of psycholoog die gespecialiseerd is in eetstoornissen is dan ook zeer aan te raden en vaak onvermijdelijk. Zie ook de website van de psychologe Joanne Kortink: www.eetbuien.nl. Door haar eigen ervaringen met eetstoornissen als Anorexia en Boulimia werd zij tot experte op dit gebied en schreef belangwekkende boeken die hulp bieden.

Wat doen we eraan?

Het grootste probleem is dat de patiënt moet leren om te herkennen dàt zij een probleem heeft. Dit is erg moeilijk want het volhouden dat alles normaal is gaat meestal erg ver.

Iemand kan veertig kilo wegen en het regelrecht komisch vinden dat mensen zich zorgen maken over het feit dat zij te mager zou zijn. Zij zullen zo doen alsof alles gewoon is tot zij er -vaak letterlijk- bij neervallen.

Daar kan een oplossing voor gevonden worden. Ben jij, lezer, zelf de patiënt? Laat dan iemand foto’s van je maken, het liefst naakt of in onderkleding/bikini. Bekijk ze alsof je naar een vreemde kijkt. Geef je oordeel of je deze vreemde persoon mager vindt.

In het meer waarschijnlijke geval dat jij niet de patiënt bent: maak foto’s van de patiënt en spreek eens met haar. Vraag haar hoe ze over bepaalde personen denkt; of ze deze mensen dik of mager vindt.

Vaak zal zij dit feilloos herkennen, magere personen herkent zij ook als mager en dikkerdjes als te dik.

Nu laat haar de foto’s van haarzelf zien. Laat haar deze foto’s beoordelen zoals zij de andere foto’s beoordeeld heeft.

Dit kan er -misschien- voor zorgen dat zij plotseling herkent dat zij niet dik is of zelfs mager, veel magerder als zij zelf verwacht had. Wees een steun en toeverlaat want dit plotselinge herkennen kan een schok veroorzaken en huilbuien, paniek zelfs.

Maak haar duidelijk dat het een grote stap voorwaarts is dat zij dit herkent; dat dit positief is. Gezond worden is mogelijk.

De auteur van dit artikel is niet van plan om op de stoel van de arts te gaan zitten.

Als de patiënt erachter is gekomen dat zij hulp nodig heeft, of, met andere woorden, dat zij herkent èn erkent dat zij een probleempje heeft, moet deze een huisarts bezoeken.

De huisarts kan dan doorverwijzen naar een psycholoog of een psychiater, een RIAGG (Regionale Instelling voor Ambulante Geestelijke Gezondheidszorg), een polikliniek van een ziekenhuis of medisch centrum, een psychiatrisch ziekenhuis of zelfs naar een speciaal behandelcentrum voor eetstoornissen.

Er zijn verschillende soorten van behandelingen mogelijk. Gesprekstherapie, gedragstherapie, groepstherapie en/of gezinstherapie. Combinaties zijn mogelijk; ook speelt de voorkeur van de behandelende psycholoog of arts een rol.

Ook is de opname in een ziekenhuis mogelijk, vooral als de patiënt levensgevaarlijk vermagerd is. Soms krijgen deze patiënten, als zij niet in staat zijn om zelfstandig te eten, sondevoeding.

Het is van belang dat de patiënt eerst lichamelijk in een goede of acceptabele conditie komt voordat er met therapiën begonnen wordt want sterk vermagerde mensen zien de ernst van hun toestand vaak niet in; ook voelen en ondergaan zij lichamelijke klachten niet meer op normale wijze.